LOST CITY

          New Reno, jedyna pozostałość po kulturze minionej cywilizacji. Łatwy zysk, narkotyki, sex to wszystko co rządziło niegdyś całymi stanami. Teraz tylko tu przetrwały dawne porządki. Zawsze można było tu wrócić, żeby zobaczyć obraz jakże zbliżony do opowieści o początkach. Robiło tak wielu, rabusie, najemnicy czy wreszcie szarzy ludzie, uciekający od żaru pustkowi. Nie raz słyszano o tych, którzy dręczeni śmiercią i wszechobecnym pyłem wyruszali by szukać szczęścia, czy choćby nadziei. A to miasto mogło dać nadzieje, przynajmniej takim ludziom jak oni. Nieważne było ilu z nich ginęło, ilu znikało w swych nowych domach, czy nawet ilu traciło tu wszystko i dzieliło los tych którzy samotnie ruszali w pustkowia, aby znaleźć tam śmierć. To miasto było wrogie dla przybyszy. Obce dla całego świata, który uległ nuklearnej pustce. A mimo to zachwycało, neonami i szczęściem. Sztucznym śmiechem, który odbijał się często wśród zatłoczonych ulic. A mimo to pełnym nadziei dla tych, którzy nie znali jego źródła, a byli nim często dogorywający narkomani czy też przybysze, wydający na siebie wyroki wygranymi w kasynach. I tak żyło się tu, w New Reno ... mieście starych zwyczajów, w którym mi dane było mieszkać i pracować na dożywotnim, jak mi się wydawało stanowisku. Ale w końcu każdemu zdarzają się wzloty i upadki... każdemu nieprawdaż?
          Jeszcze kilka tygodni temu byłem wolnym handlarzem Jet. Mały kapitał, którego historia nie ma tu teraz znaczenia, zaowocował niezłym źródłem utrzymania. W tym świecie rzadko kto pytał o cenę, pieniądze były zbyt łatwo osiągalne, tak przynajmniej myśleli moi klienci. Lecz niewiele starych twarzy widywałem na ulicy. Cóż nie zawsze udawało się okraść bogatych, a tu błędy nie były dopuszczalne. Mój, po części także...
          Dokładnie sześć dni temu przybył do miasta wędrowiec. Jednak jakże różny od wszystkich. Nie dotarł tu o własnych nogach, o nie to było by zbyt banalne. Przyjechał samochodem, nie przyczepą ciągniętą przez brahmin'y lecz najprawdziwszym samochodem. Był jednak sam, przeciw całemu miastu, gangom, układom, przeciw staremu światu. Od razu po jego przybyciu dała się mi we znaki moja podległość. Salvatore, bo jego rodzinie podlegałem powiedział tylko tyle że chce ten samochód. Więcej go nie obchodziło, niestety mnie tak. Ale co miałem robić, niewykonana praca oznaczała albo śmierć, albo znacznie gorsze.
          Na początek pochodziłem trochę za tym gościem. Okazało się, że nie był wcale taki groźny. Niedawno pracował nawet jako barman w Vault City. To była pocieszająca informacja, nawet bardzo. Daleko od przyjaciół, chociaż czy w ogóle barman może ich mieć. Nie chciałem brać kumpli do spółki, zawsze chcieli równego podziału, nawet jeśli nie kiwnęli nawet palcem, gdy ja się trudziłem. Na pierwszy ogień miał iść właściciel, w końcu nie wypada chować się potem po mieście przed jakimś dusigroszem, tym bardziej jeszcze pochodzących od tych ważniaków ze schronu. No a kulka w tył głowy na ulicy też mogłaby zakończyć się kolejna likwidacją świadków a w konsekwencji wojną rodzin. Mój pomysł wydawał się zdecydowanie lepszy i taki był w istocie.
     - Słyszałeś o starej bazie wojskowej ? - zapytałem go dzień później.
     - Wiele legend krąży ponad piaskami - odparł nadzwyczaj pewnie - a ja mam zamiar stać się małą częścią wielu z nich.
     - Rozumiem więc, że chciałbyś znać jej położenie ? - starałem się mówić równie pewnie.
     - Jeśli myślisz o tym żeby się tylko przejechać ... lepiej uważaj... - miałem nadzieje ze nie będzie to koniec rozmowy. Na całe szczęście miałem racje - ... ale jeśli znasz je naprawdę to wstrzymaj się do jutra gdyż na razie nie zamierzam pakować się w nic większego ode mnie.
     - No rozumiem ... ale ...- dzień mógł być zbyt długi tym bardziej, że jego głos zapowiadał kolejne zmiany - dzisiaj nie radziłbym Ci zostawać pojazdu bez opieki. Słyszałem, że nie jeden się nim interesuje. Wiec jeśli chcesz uniknąć kłopotów, to spędź z nim noc w odległej o godzinę drogi stąd jaskini.
     - Nie wiem do czego zmierzasz, ale niech będzie. - dziwna pewność słyszalna była w jego głosie.
     - A jak Cię zwą ? - spytałem niepewnie.
     - Cassidy - odrzekł i wskoczył do samochodu.
          Po kilku ruchach jego ręki, słychać już było przyjemne bzyczenie zasilającej pojazd baterii. Przez chwilę zastanawiałem się nad zastosowaniem wszystkich tych przycisków, ale w końcu już niedługo miałem mieć na to dużo więcej czasu. Dopiero gestem ręki przypomniał mi, że powinienem jednak wsiąść zanim ruszy. Tak też zrobiłem.
          To co było godzina drogi dla mnie, stanowiło zaledwie chwile dla tego urządzenia, Tak więc po kilku chwilach stałem już w wejściu, wyciągając rękę przed siebie.
     - To tam. Tamten korytarz jeśli możesz wjedź trochę, bo stąd nadal jesteś zbyt widoczny.
     - Dziwi mnie Twoja troska - odparł przyspieszając lekko.
          Jego czyny były naiwne, zbyt naiwne. Gdy wysiadał zgasił tylko silnik i przeciągnął się. Błysnęła mi wtedy lufa czegoś co wyglądało na broń. Ale na to też byłem przygotowany. Miałem przy sobie moją wysłużoną 44'ke. Choć i ona miała się przydać tylko w ostateczności.
     - Tam jest mały pokój wykuty w skale, jeśli chcesz wejdź tam dla swojego bezpieczeństwa. Nie wiem co żyje w okolicach waszego schronu, ale u nas nie jest najprzyjemniej - odparłem ucieszony, że w tym co mówiłem nie dało się wykryć kłamstwa. Zresztą wcale nim nie było.
          Nie zapytał o nic, wszedł. I to miał być koniec, jego koniec. Ale nie zawsze jest kolej upadków. Są przecież i wzloty. Pierwsze dwa strzały padły jeszcze zanim się odwróciłem, a następne trzy kiedy dobiegałem do pomieszczenia. Gdy stanąłem w drzwiach widziałem już tylko dwa żywe skorpiony. Jednego za, a drugiego przed nim. Nie wiem czemu to zrobiłem jednak faktem jest, że tego za nim, zabiłem ja. W tej samej chwili strzelił zresztą i on rozrywając ostatniego. Tak właśnie odbiegłem od mojego planu, choć może to i dobrze. Gdy odwracał się w moją stroną zobaczył tylko zamykające się drzwi, a sekundę potem musiał dobiec go oczywisty dźwięk, zamka w drzwiach. Nawet nie sprawdził czy może się wydostać. Choć żyjąc w Vault City pewnie wiedział, jak mocne robiono w takich miejscach zamki. I to mógł być koniec, gdyby nie to że było już ciemno. Zbyt ciemno żeby iść, a tym bardziej żeby uczyć się obsługi pojazdu. Ale miałem w końcu dużo czasu. Położyłem się w samochodzie i zasnąłem. Śniłem spokojnie o pustyni, wietrze i pyle.
          Budząc się czułem chłód. Zimny powiew zbudził mnie gdy słońce wschodziło ponad wysuszonym pustkowiem. Dzień jednak zaczął się wcześniej. Niestety, nie dla mnie. Gdy podniosłem głowę zauważyłem, że nie leżę już w pojeździe lecz na piasku, zaledwie opierając się o jego koła. Moje myśli hamował zapach rozkładających się resztek stworzeń, których śladów nie brakowało wśród licznych wgnieceń na karoserii. Myśli zebrałem dopiero, gdy usłyszałem czyjeś wołanie. Zerwałem się szybko kojarząc kolejne fakty. Dziwiło mnie jednak jedno, czemu ktoś przenosząc mnie podczas snu nie zabrał mi broni ? Sprawdziłem jeszcze naboje w magazynku, nim zerwałem się celując w źródło głosu. Wtedy sporo się wyjaśniło. Przede mną stało coś, robot a może tylko człowiek, osłonięty jakimś wielkim zmechanizowanym pancerzem. Celując w niego wyglądałem dość głupio i równie głupio się czułem, gdy postać ta wybuchła śmiechem. Stłumiony dźwięk wydobywał się przez głośniki umieszczone na zbroi. Nie pytany o nic, odłożyłem broń. Nie była by ona przydatna mimo tego, że metalowe ręce nie zdawały się być uzbrojone w jakąkolwiek broń. Śmiech cichł równie powoli jak resztki mojej dumy. Lecz gdy ona zamilkła, z głośników dobył się w końcu głos.
     - Pokażesz dziś w końcu tą bazę wojskową ?
     - O ile naprawdę znasz jej położenie - zdawał się kontynuować głos dobiegający z wyjścia jaskini, w którym stała druga postać, o równie mechanicznym wyglądzie. Stałbym tam pewnie długo gdyby nie to, że pierwsza z nich zsunęła hełm. To był Cassidy, uśmiechnięty i zupełnie spokojny.
     - Ale jak ? - zapytałem, nie kryjąc zdziwienia. - Przecież ....
     - Nie wszystko wziąłeś pod uwagę - odparła druga z postaci unosząc coś wyglądającego na radio.
     - Wsiadaj lepiej do samochodu. Wspominałeś, że do bazy jest dość daleko a czasu zająłeś nam wystarczająco wiele. No i pamiętaj, że póki co jesteś tylko pasażerem. - dodał z uśmiechem - barman.
          Wsiadając zastanawiałem się tylko czy, Salvatore nie podpisze na mnie wyroku, jeśli nie zjawię się z samochodem o wyznaczonej godzinie. Ale nikt przecież nikt nie mówił, że mam jeszcze wrócić do tego miasta, gdzie nikt nie uczył się na błędach minionych pokoleń.

Dragon_Warrior 2002-08-20